Џаман

Kicking and Screaming in the Euro Sands

The term “Receding Horizons” (just when you think you can touch the pot of gold, it’s moved out of reach again) I first defined years ago with regards to energy is back, this time in – crisis – politics. Just as Europe would need to show a more united front than ever, the gloves are coming off. And there’s nothing but solid logic behind it all: the deeper the crisis, the more the various needs diverge.

President Sarkozy faces a 2012 election campaign with a sovereign credit rating downgrade looming ever bigger. And French banks in devastatingly deep doodoo. Chancellor Merkel, however, faces entirely different priorities: strong opposition from all sides, including her own party, to ever growing German funds and credit being used to prop up the sinking parts of Europe.

When a crisis is still in its shallow phases, it’s easy to make believe that it’s best to prioritize common interests, where and when these can be found. As the crisis deepens, ever fewer of the most pressing interests turn out to be common. And it’s obvious that it doesn’t take all that much to shine a glaring light on rifts and divisions within Europe. Thousands of years of history can’t be polished off in a mere few decades.

The entire EU project, including the common currency, sounded great in times of plenty. When the plenty was gone, the whole project was found to be no more than a thin layer of glossy veneer that – only – temporarily hid all the age old differences from sight.

Moreover, there are fundamental differences in how various parts of Europe built up their financial systems even within the EU. Countries like Holland, Ireland, Portugal and the UK fashioned huge housing bubbles, while others like France, Germany and Italy did not. But the latter still managed to create huge problems for themselves, for instance by financing the bubbles in the rest of the Union, though not necessarily in the same ways.

Now that it’s women and children first, saving France from drowning simply requires entirely different measures from doing the same with Germany, and Italy can’t be saved with the same plans that Holland can. It is that simple. This week’s meetings will try to come up with ideas that cover some sort of common ground to solve all the divergent crises, but the only way to do this would be to throw huge amounts of public funds at the mess, without any guarantee that any of it would work more for than a few months at best.

And it’s simply not in Germany’s, let alone Merkel’s, best interest to throw that much money around. In other words, there no longer is a viable solution that would cover all different countries and interests (if ever there was one). And so everyone will do what it takes to save themselves, even if that means endangering others.

‘Women and children first’ can easily become a hollow phrase when there are not nearly enough lifeboats, when you run out of common ground.

Џаман: Минатиот запис беше повеќе во фазонот „стара школа,“ и како да не биде кога Черчил е во него. Веројатно тогаш жената и љубовницата имале поинакво значење за стар госпон ко Черчил.

Churchill: Madam, would you sleep with me for five million pounds?
Socialite: My goodness, Mr. Churchill… Well, I suppose… we would have to discuss terms, of course…
Churchill: Would you sleep with me for five pounds?
Socialite: Mr. Churchill, what kind of woman do you think I am?!
Churchill: Madam, we’ve already established that. Now we are haggling about the price.

Ах да, Европа. Таму или е ведро или е облачно. Не се знае како е. Многу интересни вести пристигнуваат за задкулисни расправии во врска со излезот од должнижкиот песок. Французите навиваат да се принта, Германците на тоа со одлучно Nein! Меркел и Саркози често ненадејно долетуваат еден кај друг на гости, Меркози ги завикаа.  А во наша Македонија актуелно е прашањето – Како правилно да се поставиш кон Европа? Како кој милува!

Пред неколку месеци налетав на една мисла од Винстон Черчил која задира во суштината на еден круцијален проблем за нас. Тоа е проблемот со името.

Винстон Черчил за време на Втората Светска Војна имал полемика со американскиот Претседател Рузвелт околу “признавањето“ на Слободните Французи претставени од Чарлс де Гол. Черчил, со својата вообичаена јазична прецизност ќе го погоди проблемот точно насреде.

- Признае? Како што? Признавањето без формула е бесмислено. Мажот може да ја признае жената како своја љубовница или како своја сопруга.

Потоа Черчил ќе му пише на Рузвелт: „Што значи признавањето? Човек може да признае некого како Цар или како Бакал. Признавањето нема значење без дефинирачка формула.“ Признавањето ги дефинира односите помеѓу два субјекта, затоа е употребен зборот формула во исказите на Черчил.

Да прејдеме во кратка елаборација и идентификување на субјектите и формулата. Македонската формула во себе го вклучува признавањето на уставното име, додека на другата страна се наоѓаат оние на кои им пречи таквата формула и од неа изведените односи.

зелено – ја признаваат РМ

црвено – ја признаваат како БЈРМ

сино – немаат официјален став

сиво – немаат дипломатски односи со Македонија

Ако ги занемариме оние земји со кои, или немаме дипломатски односи или тие немаат став (сино-сиви), со кои како мала земја Република Македонија нема значителни економски, трговски, политички, било какви значителни односи со овие земји за тоа да биде регистрирано со дипломатски став, ни останува за разгледување редуцираната мапа на светот која се произнесува по прашањето на уставното име. А тука лесно се издвојува црвенилото на Европа. Посредно, од билатерален спор, или поточно хеленски проблем со нашето име, преку нивното влијание во супранационалната Европска Унија, тоа денес е проблем во односите помеѓу Република Македонија и моќната ЕУ. Со тоа признавањето денес претставува формула која (ќе) го дефинира местото и односот на Македонија во (со) Европа.

Името не е идентитет, но еманетно го означува идентитетот. Кога е во прашање име на земја, државно име, вкрај уставно име како формално правен израз на тоа која е и што е самата земја, или поконкретно кој е носител на сувереноста, тоа најдобро може да се погледне преку уставната преамбула или првичните членови од уставот на земјата.

Да направам еден тематски преглед, од уставот од 1974 година па до денес:

Устав од 1974

Тргнувајќи од историскиот факт:
дека работниците, селаните и сите напредни луѓе на македонскиот народ и на народностите на Македонија, обединети во Народноослободителниот фронт на чело со Комунистичката партија, со својата борба здружени со другите југословенски народи и народности во Народноослободителната војна и Социјалистичката револуција, го урнаа стариот класен поредок заснован врз експлоатација, политичко угнетување и национална нерамноправност и започнаа создавање на општество во кое човечкиот труд и човекот ќе бидат ослободени од искористување и самоволие, а секој народ и народност и сите заедно ќе најдат услови за слободен и сестран развиток;
дека македонскиот народ, заедно со народностите на Македонија, во заедничката Народноослободителна борба со другите југословенски народи и народности, ја создаде Социјалистичка Република Македонија како национална држава на македонскиот народ и држава на албанската и турската народност во неа, во која се остварија историските стремежи на македонскиот народ за национална слобода и државна самостојност, на народностите за рамноправност и на работничката класа и на сите работни луѓе за социјалистичко општество;
дека македонскиот народ, врз основа на правото на самоопределување, вклучувајќи го и правото на отцепување, доброволно се соедини со другите народи на Југославија заедно со народностите со кои тие живеат во социјалистичка федеративна заедница на слободни и рамноправни народи и народности, свесен дека само во неа може да обезбеди услови за свој слободен и сестран национален, материјален, политички и културен развиток;
имајќи предвид дека натамошното продлабочување и постојаното јакнење на нераскинливого братство и единство на југословенските народи и народности и на нивните слободни и рамноправни односи се основа на меѓусебното почитување и заемното гарантирање на националната инвидиуалност и слобода, што на македонскиот народ и на народностите им обезбедува сестран размав на нивните творечки сили како во нивни сопствен интерес така и во заеднички интерес на здружените југословенски народи и народности и дека работничката класа и сите работни луѓе на Социјалистичка Република Македонија со сопствена творечка дејност и со заеднички напори на работничката класа и работните луѓе на Југославија оствариле и остваруваат постојан напредок во сите области на општествениот живот, јакнејќи ја материјалната основа и изградувајќи ги и проширувајќи ги социјалистичките самоуправни односи меѓу луѓето;
со оглед на тоа што со развитокот на материјалната основа на земјата и на социјалистичките општествени односи, како и со натамошното изградување на односите засновани врз самоуправувањето и националната рамноправност, се остварени битни промени во општествените и политичките односи, кои бараат соодветни измени во Уставот на Социјалистичка Република Македонија од 1963 година и со оглед на тоа што одредбите на тој Устав во одделни области се веќе изменети со уставните амандмани од 1967, 1969 и 1971 година;
со стремеж да се зацврстат и натаму да се развиваат постигнатите револуционерни придобивки, да зајакне правото и одговорноста на Социјалистичка Република Македонија за сопствениот развиток и за развитокот на југословенската заедница како целина, да се обезбеди натамошен развиток на социјалистичките самоуправни демократски односи на патот кон ослободувањето на трудот и изградбата на комунистичко општество;

тргнувајќи од потребата и со новиот текст на Уставот на Социјалистичка Република Македонија кој, покрај измените што се вршат со него, ги опфаќа и со него усогласените одредби на Уставот на Социјалистичка Република Македонија од 1963 година и на Уставните амандмани I до XI, да се зацврсти уставниот систем врз единствени социјалистички самоуправни основи утврдени со договор на социјалистичките републики и социјалистичките автономни покраини во Уставот на Социјалистичка Федеративна Република Југославија;
изразувајќи ги суверените права на македонскиот народ и на народностите, Собранието на Социјалистичка Република Македонија донесува …

Устав 1991

Тргнувајќи од историското културно, духовно и државно наследство на македонскиот народ и од неговата вековна борба за национална и социјална слобода и за создавање своја држава, а посебно од државно-правните традиции на Крушевската република и историските одлуки на АСНОМ и уставно-правниот континуитет на македонската држава како суверена република во Федеративна Југославија, од слободно изразената волја на граѓаните на Република Македонија на референдумот од 8 септември 1991 година, како и од историскиот факт дека Македонија е конституирана како национална држава на македонскиот народ во која се обезбедува целосна граѓанска рамноправност и трајно сожителство на македонскиот народ со Албанците, Турците, Власите, Ромите и другите националности кои живеат во Република Македонија, а со цел:

- Република Македонија да се конституира како суверена и самостојна и како граѓанска и демократска држава;

- да се воспостави и изгради владеењето на правото како темелен систем на власта;

- да се гарантираат човековите права, граѓанските слободи и националната рамноправност;

- да се обезбеди мир и сожителство на македонскиот народ со националностите кои живеат во Република Македонија и

- да се обезбеди социјална правда, економска благосостојба и напредок на личниот и заедничкиот живот.

Собранието на Република Македонија, донесува …

Рамковен договор, Анекс А, уставни амандмани

Сегашната Преамбула да се замени со јазик заснован врз концептите на индивидуални права и граѓанско општество како што следи:
Граѓаните на Република Македонија, преземајќи ја одговорноста за сегашноста и иднината на нивната татковина, свесни и благодарни на своите предци за жртвите и посветеноста во нивните заложби и борба за создавање на самостојна и суверена држава Македонија, и одговорни пред идните генерации за зачувувањето и развојот на се што е вредно од богатото културно наследство и соживотот во Македонија, еднакви во своите права и обврски кон заедничкото добро – Република Македонија – во согласност со традицијата на Крушевската Република и одлуките на АСНОМ, и на референдумот од 8 септември 1991 година одлучија да ја конституираат Република Македонија како самостојна, суверена држава, со намера да се воспостави и зацврсне владеењето на правото, да се гарантираат човековите права и граѓанските слободи, да се обезбеди мир и соживот, социјална правда, економска благосостојба и напредок на личниот и заедничкиот живот, преку своите претставници во Собранието на Република Македонија, избрани на слободни и демократски избори, усвојуваат…

Устав 2001

Граѓаните на Република Македонија, Македонскиот народ, како и граѓаните кои живеат во нејзините граници кои се дел од албанскиот народ, турскиот народ, влашкиот народ, српскиот народ, ромскиот народ, бошњачкиот народ и другите, преземајќи ја одговорноста за сегашноста и иднината на нивната татковина, свесни и благодарни на своите предци за жртвите и посветеноста во нивните заложби и борба за создавање самостојна и суверена држава Македонија и одговорни пред идните генерации за зачувување и развој на се што е вредно од богатото културно наследство и соживот во Македонија, еднакви во своите права и обврски кон заедничкото добро – Република Македонија – во согласност со традицијата на Крушевската Република и одлуките на АСНОМ и на Референдумот од 8 септември 1991 година, одлучија да ја конституираат Република Македонија како самостојна, суверена држава, со намера да се воспостави и зацврсти владеењето на правото, да се гарантираат човековите права и граѓанските слободи, да се обезбеди мир и соживот, социјална правда, економска благосостојба и напредок на личниот и заедничкиот живот, преку своите претставници во Собранието на Република Македонија, избрани на слободни и демократски избори го донесуваат овој …

Прегледот е направен со цел да се проследи носителот на сувереноста со текот на времто. Од Крушевскиот Манифест со прогласот до „Браќа земљаци и мили комшии!“, преку АСНОМ-скиот Манифест со „Македонски народе“, уставот од 1974 со македонски народ и народности, уставот 1991 со македонски народ и националности, до 2001 со граѓаните на Република Македонија (македонскиот народ и делови од народи кои живеат во нејзините граници).

Со конфликт (војната) од 2001  албанскиот етнички елемент кој до тогаш уставно беше дефиниран како националност, претходно како народност, со уставните промени произлезени од Охридскиот Рамковен Договор премина во дел од албанскиот народ кој живее во границите на Република Македонија каде првичниот номиниран суверен се граѓаните на Република Македонија. Историскиот факт дека Република Македонија е национална држава на македонскиот народ се загуби со посредство на западно (европско) олеснување слично што како неодамна се губи придавката македонски во извештајот на ЕК.

Во суштина Европа не ја прифаќа формулата во која Македонија е суверена држава на македонскиот народ и држава на останатите националности (што подразбира дефинирано европски народ и малцинства со права по сите меѓународно верификувани стандарди). Истовремено Европа е воглавно составена токму од држави на народи, или нации каде доминира на еден европски народ до негова национална сувереност. Имаме неколку исклучоци на земји кои се креирани како историски компромис на големите европски земји-народи, додека сите останати се национални држави. Нив ќе ги сврстам во две групи.

Првата група е составена од грст европски микро држави.  Ако летимично ја погледнеме основната формула на европските микро земји, тие се кралски, папски, даночни, финансиски и сигурносни прибежишта, и истата може да ја врзуваме како основен мотив на креација и формула за нивна опстојба. Во оваа група европски земји може да ги сместиме Луксембург, Ватикан, Сан Марино, Андора, Монако и Лихтенштајн. Таа улога никако не соодвествува на државата Македонија, со слупен национален предзнак и наместо тоа истакната геграфска одредница како дел од балкански регион. Само за пример, Република Македонија се протега на поголема површина од Црна Гора и Косово заедно.

Во втората група се наоѓаат Белгија и Швајцарија. Која е нивната европска формула на државност? Белгија функционира како земја од три дела, Фландрија, Валонија и Брисел. Белгиската формула е Брисел. Во Брисел се наоѓаат седиштата на ЕУ и НАТО, како сублиматен политичко-административен центар на Европската Унија и воената организација на атлантизмот. Без НАТО или ЕУ нема да помине ниту еден месец пред франкофонската Фландрија да се присоедини со Франција и Валонија да наклони кон Холандија. Брисел во таков случај веројатно ќе ја превземе функционалната формула на град-држава, финансиско и идеолошко европско прибежиште од типот на микро земји од првата група.

Швајцарија, кантонална земја без минариња. Која е нејзината формула? Под високите алпски врвови се протегаат кантоналните граници како мост и преоди до широките европски низини, француски, германски и италијански. Таму е вгнездена BIS – банката на централните банки, зедно со останатите комерцијални банки кои чуваат историски финансиски тајни. Мала компарација, Лондон или Њу Јорк се глобални финансиски центри со акцент на клириншката, трансакциона, инвестициона и берзанска улога. Базел и Швајцарија покриваат сосем поинаква глобална финансиска функција, третата и најделикатна функција на валутите, зачувување на вредноста на монетраниот капитал и капиталот воопшто. Часовниците, чоколадите и скијањето се само брендовска рекреација за улогата на историски светски трезор. Со оваа формула, двојна улога, безбеден географски алпски мост како историски компромис на три големи европски народи, и втората, како светски трезор, Швајцарија е тука за да остане, кантонална и без минариња.

Со вака распослани фунционални европски формули на државност јасно е дека Македонија како држава не соодветствува со типологијата на микро и географско-историски компромисно создадени земји. Македонија не е географски мала, ниту е анационална историска творба. Напротив, таа е конституирана со слободарскиот стремеж на македонскиот народ за своја самостојна и суверена држава. Притоа секогаш, од Илинден 1903/1944 до ден денес македонскиот народ ги почитувал и вметнувал народностите – националностите – малцинствата како конститутивна мирудија со која историски се формирала македонската нација. По почитувањето на малцинските права Република Македонија е шампион во светот, или барем во првата петорка, како легалистички преку усвоените закони, така и во пракса. Истакнувањето и форсирањето на корпусот човекови права во јавниот дискурс од страна на самопрогласените еврофили и големе европејци, од малцински до полови, посуштествени и поважни преку константното фокусирање на нив наспроти признавањето на правото на македонскиот народ на сопствена национална држава и опстојба не претставува врвен цинизам, туку најблаго кажано е навредливо. Тенџерето и капачето се две различни работи иако служат за иста намена. Впрочем во која држава како суверен и конституент се наведени луѓе со слободна сексуална ориентација?

Македонија како Швајцарија на Балканите е можна единствено без македонски народ во неа.  Што значи, невозможно. Формулата што ни се подметнува и наттура од ЕУ и таканречената меѓународна заедница е некаква деградирана формула на балканска Белгија, македонска Фландрија и Валонија без било какво седиште. Европски конструкт на зависна, условена и на крај времена државна формула каде се цели на одвојување на името на мнозинскиот и конститутивен народ од името на државата, за да премине во двоетничка латентно нестабилна граѓанска државна творба. Условеноста и временоста на проблемот со нашето именување  се тесно поврзани со неколку горливи европски предизвици.

Да одвојам два предизвика, најочити. Прво, европската потреба некако да се најде решение за Косово и Босна и Херцеговина – мизерно смешни се трвдењата за непостоење територијални решенија за етнички проблеми кога во пракса тоа се случува(ше) и единствено таквите решенија покажаа функционална валидност на балканскиот терен. Второ, финансиско-економската криза која веќе денес на површина изнесува неколку фрактури во европската заедничка градба – кризата се повеќе ќе ги диференцира центрипеталните сили за повеќе Европа и повеќе системска централизираност каде државите ќе предадат уште некоја суверена функција на европски Брисел наспроти центрифугалните каде во одреден момент одредени европски народи и држави може да се одлучат за раскинување на голем дел врски и односи со централата во Брисел оптирајќи за поголема независност и враќање на суверените алатки во свои раце.

По сето кажано да заклучам. Без јасно прифаќање на историскиот и реален факт на постоење на македонскиот народ, пред се од страна на соседите, Грција па Бугарија, па Албанија и Србија, не постои европска формула за просперитетен македонски граѓанин. Нема фунционална европска формула без Македонија како држава на македонскиот народ и нашите мили народности како сотворци на македонската нација. Албанците, Турците, Србите, Ромите, Власите отсекогаш биле повеќе од малцинства во Македонија. Прифаќањето на име за државата со географска одредница – балкански регион со избиен национален предзнак – ќе претставува авантура со неизвесни и тешки последици по сите кои живеат на оваа тло, авантура која веројатно ќе заврши со крвав расплет.

доплнение 27/10/2011

Сакате да знаете повеќе за Белгија? каде може да проследите кратко видео околу структурата на Белгија.

Nassim Taleb on the Moral Hazard and Broken Economic Structure of the Western Crony Capitalists

The silence of the traditionally progressive classes and institutions is deafening. They are preoccupied and conflicted by their own narrow interests, scandals and aspirations, both at home and abroad, and fail to rise in defense of the many. And that is a tragedy.

Џаман: Николас Насим Талеб со видео интервју за неговите стравувања и балансирањето на иницијативноста со дисиницијативност како принцип од прастаро време.

It’s Not Plagiarism. In the Digital Age, It’s ‘Repurposing.’

In 1969 the conceptual artist Douglas Huebler wrote, “The world is full of objects, more or less interesting; I do not wish to add any more.” I’ve come to embrace Huebler’s idea, though it might be retooled as: “The world is full of texts, more or less interesting; I do not wish to add any more.”

It seems an appropriate response to a new condition in writing: With an unprecedented amount of available text, our problem is not needing to write m

ore of it; instead, we must learn to negotiate the vast quantity that exists. How I make my way through this thicket of information—how I manage it, parse it, organize and distribute it—is what distinguishes my writing from yours.

The prominent literary critic Marjorie Perloff has recently begun using the term “unoriginal genius” to describe this tendency emerging in literature. Her idea is that, because of changes brought on by technology and the Internet, our notion of the genius—a romantic, isolated figure—is outdated. An updated notion of genius would have to center around one’s mastery of information and its dissemination. Perloff has coined another term, “moving information,” to signify both the act of pushing language around as well as the act of being emotionally moved by that process. She posits that today’s writer resembles more a programmer than a tortured genius, brilliantly conceptualizing, constructing, executing, and maintaining a writing machine.

In 2007 Jonathan Lethem published a pro-plagiarism, plagiarized essay in Harper’s titled, “The Ecstasy of Influence: A Plagiarism.” It’s a lengthy defense and history of how ideas in literature have been shared, riffed, culled, reused, recycled, swiped, stolen, quoted, lifted, duplicated, gifted, appropriated, mimicked, and pirated for as long as literature has existed. Lethem reminds us of how gift economies, open-source cultures, and public commons have been vital for the creation of new works, with themes from older works forming the basis for new ones. Echoing the cries of free-culture advocates such as Lawrence Lessig and Cory Doctorow, he eloquently rails against copyright law as a threat to the lifeblood of creativity. From Martin Luther King Jr.’s sermons to Muddy Waters’s blues tunes, he showcases the rich fruits of shared culture. He even cites examples of what he had assumed were his own “original” thoughts, only later to realize—usually by Googling—that he had unconsciously absorbed someone else’s ideas that he then claimed as his own.

It’s a great essay. Too bad he didn’t “write” it. The punchline? Nearly every word and idea was borrowed from somewhere else—either appropriated in its entirety or rewritten by Lethem. His essay is an example of “patchwriting,” a way of weaving together various shards of other people’s words into a tonally cohesive whole. It’s a trick that students use all the time, rephrasing, say, a Wikipedia entry into their own words. And if they’re caught, it’s trouble: In academia, patchwriting is considered an offense equal to that of plagiarism. If Lethem had submitted this as a senior thesis or dissertation chapter, he’d be shown the door. Yet few would argue that he didn’t construct a brilliant work of art—as well as writing a pointed essay—entirely in the words of others. It’s the way in which he conceptualized and executed his writing machine—surgically choosing what to borrow, arranging those words in a skillful way—that wins us over. Lethem’s piece is a self-reflexive, demonstrative work of unoriginal genius.

ангажирано луцидниот williambanzai7 со своја визуелна креација

Social Mediation

Social Media = Social Mediocrity:

rue

or

alse?

Why is it easier to imagine the end of the world, than to imagine the end of capitalism?

This is the title of a new book published in Czech and it encapsulates an important thought given the extraordinary contortions we are witnessing at the G20 and amongst Eurozone leaders. It has been clear for several years that the money created during the banking boom was produced from thin air and could never be repaid, yet those amongst the elite who nominally hold this value are refusing to relinquish it now that their bubble has burst.

Initially, the extorted money from governments to pour into the debt black holes and maintain the value of their assets. This merely had the consequence of threatining the financial stability of the countries involved, in the case of Greece and possibly Portugal and Spain to the extent of bankrupting those countries. Now that more of the debts are coming home to roost the asset-holders are seeking another round of welfare payments from the 99% who are suffering the austerity cuts their profligacy has caused. No wonder that European capitals are filled with angry demonstrators.

Џаман: Многу добро прашање, многу килава насока е дадена во статијата.

I believe it because it is absurd

At the beginning of the third century A.D., Tertullianus, champion of Christianity against Paganism, gave us a startling revelation of the breakdown between the old and the new cultural vision. He wrote something that we remember today as, “Credo quia absurdum” that is, “I believe it because it is absurd.” These are not exactly Tertullian’s words, but this sentence nicely summarizes his thought. Tertullian was using absurdity as a weapon against the old paradigm. He was an apostate, a revolutionary, a subversive.

Rethinking about those ancient times, it is impressive to note how similar they are to the paradigm breakdown of our times which is often expressed in terms of what we call “conspiracy theories”. Up to no long ago, the breakdown against the old cultural vision was expressed in complex and structured ideological forms: communism or socialism for instance. But what we are seeing now is nothing structured or complex. It is simply  the denial of everything that could give the impression of being “scientifically demonstrated”. From chemtrails to climategate, we see the spreading of an attitude based on the concept that “if it is science, then it is a hoax.” If Tertullian were alive today, his search for the creative absurdity would be expresses,  perhaps, maintaining that the planes flying above us are spreading terrible poisons over the atmosphere or that the idea of that human produced CO2 is warming the planet is an elaborate hoax designed to frighten us.

It is weird; sure. But for everything that exists, there is a reason for it to exist. That is true also for conspiracy theory, now and in old times. At the time of Tertullian, the material prosperity of Rome and of the Romans was often seen as the result of the favor of the Pagan Gods. When this prosperity disappeared, it was a shock: the old Gods didn’t favor Rome any more. The result was a movement of ideas that saw the ancient gods as “evil,” just as those people who kept worshiping them. We remember the story of the pagan philosopher, Hypatia, killed and dismembered by an angry mob. That happened just a couple of centuries after Tertullian, when the break between the new and the old paradigm was not any more the domain of isolated subversives; it had become a wave of rage – a true tsunami.

Today, we find symptoms of exactly this kind of breakdown; of a tsunami of rage mounting in our society. Think of our prosperity: we tend to attribute it not to Pagan gods but to our technological prowess. We worship the ability of scientists to create new and better machinery. We tell each other that any and every problem can be solved by scientists inventing a clever way out. Not enough oil? Let’s drill deeper, invent better biofuels, create nuclear fusion in a bottle. Not enough food? Someone will invent new fertilizers, genetically modified organisms, new pesticides. Pollution? Let’s have new and better filters for car exhausts and incinerator smokestacks. Cancer? Soon we’ll have the magic pill that cures it.

But now something different is happening, something unheard before. The scientists are telling us that there are no quick fixes for problems such as resource depletion and greenhouse gases in the atmosphere. That the more we grow, the more the problem gets serious. That we risk wiping out humankind from the planet by doing exactly the same things that we have been so proud of being able to do, so far. That we need to change our ways before it is too late.

It is the complete breakdown of the old paradigm. For most of us, it is totally disorienting to hear that we did everything wrong, and to hear it told by very people, the scientists, who had shown us how to do what we have been doing. That can only be seen as a betrayal and there is no wonder that the rage mounts against those treacherous, unfaithful, evil scientists. Such stories as the “Climategate” are signs of this rage. It is a terrible rage, something that cannot be explained except by the loss of a common frame of thought. It is a society that is losing the master-pupil relation. That is, losing wisdom, sapience, auctoritas.

When people lose wisdom, the easiest way out appears to them to find an enemy, Our new enemies seem to be the scientists. We haven’t seen yet climatologists being lynched by angry mobs, as it happened to Hypatia long ago – but we seem to be getting close to something like that.  The rage of those people whom we call “conspiracy theorists” is still at the formless stage of denial of everything, but it may well develop in forms that we might describe as some sort of a new crusade where, this time, the enemies are the scientists. It would not be the first time that scientists become the target of political movements, from the times of McCarthyism in the US to the “Cultural Revolution” in China. Those movements eventually subsided, but maybe we haven’t seen the anti-science rage appearing in full force, yet.

The transformation of the Roman Society from paganism to Christianity took centuries and involved all sorts of violent struggles until it settled into a new paradigm and a new sapience. A thousand years after Tertullian, the world saw that flowering of thought that we call scholastic philosophy; which involved rediscovering the old sapience and merging it with the new. We are seeing today the start of a new cycle and, in time, we will have to rediscover a new sapience and a new auctoritas. What we see today obscurely, as in a mirror, then we’ll see face to face.

Џаман: Професорот Уго Барди за крај со моќна историска парабола поставена на токму погодена теза за човековата природа и потреба во вакви неразумни периоди да верува во апсурдот. На почетокот Насим Талеб стравуваше за развојот на кризата во иделошка класна битка каде би се изгубиле од увид стартните причини и дефекти, со тоа и можноста за помазно пребродување на кризата. Мислам оти Талеб повеќе стравува за неизбежните катастрофални последици со кризниот развој во идеолошката битка верзија 2.0, сега условите се далеку полоши од оние на почетокот од минатиот век, и чинам дека Талеб е свесен за тоа. Уго Барди можеби малку ја утнува актуелноста на моментот, на кратко-средни релации е нерелевантна тезата дека научниците ќе бидат метата, на долги веќе нема да биде важно. Од научниците ќе се бара да испорачаат, сепак не се први на листата за испорака, тие следуваат по политичарите, богатите, корпорациите, банките. Климатолози, инжинери, кој денес ги есапи за моќни или како погодни виновници. “Credo quia absurdum” и којзнае, може ќе видиме некој цвикераш да се клати на бандара што нема струја

Убиството на Гадафи

A different version

A month ago I received information, not information, but report that Muammar Gadafi was arrested at assault on Tripoli. Neither of which his extradition to The Hague out of the question – it was about killing him at the right time and in the right and good light. Clearly, voice is not that I did not dare, but just do not see the point – the time comes, we’ll see.

However, all my interlocutors tonight with certainty say that the most likely situation is as follows. Muammar was arrested in Tripoli by one of the group Special Forces that stormed the city. If anyone still remembers the events of those days, such groups stormed and tried to take Aisha Gadafi in her home. It is logical to assume that a similar problem and more resources were thrown at the capture of the Muammar.

If we assume that this is so, then the situation with his death is somewhat different. Gadafi during the month was in the hands of their opponents, obviously he was interrogated. He made several audiotape to demonstrate that he is alive. I think that is modern pharmacology can quite do with a man anything against his will.

Lyme wrote that all the audiotape after Gadafi Tripoli were somewhat different in tone, pitch, detail – she is a psychologist, a person with an opportunity to compare a man who knows the nuances of Arabic at a level more than likely have noticed the discrepancies.

Mutassim in this scenario really was seized – the only question is when. It is possible that somewhere a week ago – in the course of events in Tripoli and its suburbs – and Saif was captured.  All three of my interlocutor’s pretty safe to say that the most likely to move children Gadafi tracked fairly accurately, so grab them in a situation where they are not hidden and are very active, very difficult. During the alleged arrest of some appeal Mutassim released Urbi et orbits and allegedly appeared in the Bani Walid. However, upon closer study of the situation, his presence in the Bani Walid is very fast and absolutely no one noticed, except for certain media. Treatment could be dictated and under the influence of drugs.

Apparently, the capture of children and was the impetus to solve the murder of Muammarl. He was taken in Sirte, the scene was staged chase and capture, and then very small, “the group capture” gave almost irresponsible of Pharmacology and wounded colonel of one of nearby rebel groups. Were carried out shooting, and then the crowd was heard the fatal shot. Further, all fully consistent with the canonical version.

I will mention only one detail – almost all the top officials in the world by the news of the death of  Gadafi, if not ready for it, then without the usual – let’s see, we know not wait for official information. Only the United States said that they “learn.” Others immediately made very clear statements that leave no doubt that they believe happened.

All any detail information is now out of the mouth of the aforementioned duo Mansur – of which nothing is known.

Mutassim – if he really was captured – with high probability was captured by treachery. It is possible that after questioning he was murdered and tied to “escape” of his father. With Saif – the same picture. It is absolutely clear in the opinion of my companions could not be located in the Sirte. His fate may be less sad, because he was personally very friendly with Mahmoud Jibril – and it’s a real true friendship. Therefore, there is a chance that on the Jibril insistence of his release, a message will announce the false of his capture. Against the backdrop of the death of Colonel and Mutassima such news will little mess up.

I repeat – voiced version and interpretation of events is not more reliable than the official version. Most likely, the real truth will never know. Yes, actually, it is not very important. In any scenario will create a legend – and eventually this will become a legend and the final version, regardless of the truth and facts.

Џаман: http://el-murid.livejournal.com/ е руски блог со актуелни коментари, информации и записи околу либиските случувања, и пошироко од блискоисточниот регион. Се забележува дека авторот на блогот има познавања, има специфични информации, и не е случаен. Би рекол дека е еден од грстот блогери со капацитет да го обликува и влијае на јавното мислење на руската блог платформа. Повремено проследував што има ново кај него околу либиската граѓанска војна. Гугл преведувачот ми се најде при рака. Ел Мурид е опасно логичен во анализите и широко умерен во заклучоците од тие анализи. Коментарот е повеќе препорака за проследување на интересен извор на информации и гледишта, проследување на емитуваната паралелна реалност, отколку лично согласување-несогласување со изнесеното.

1. Обележје на едуцираниот ум е да се забавува со идеата без да ја прифати. – Аристотел

2. Блог - Пред десетина дена бев на BlogOpen 2011 во Нови Сад. За впечатоците во некој друга прилика. Една од работите што беа истакнати дека успешниот блог генерално треба да е безмалку дневно активен. Во ред е тоа, ама дефинитивно не е за мене. Не сум сигурен дека ја сакам таа и така претпоставена рецептура на блог успешност. А имам блог. И медиумот е тој, и се` е вклучено во пакетот. Онака, компромисот кој ми изгледа прифатлив е блогот да го вратам на првичното значење, лични јавни белешки. Што сум читнал преку ден, на што сум мисловно сум налетал, мали коментари, и можеби најјаката мотивација за лична линковска архива. Без особен интерес за тоа кој, како и колку чита при мене.

3. Насловницата е од бафтана`а извлечена, колку точкички ќе има во денешново инстант пакетче не е однапред зададено.

4.  Џорџ Карлин за Американскиот Сон – за да поверуваш треба да си заспан Клипот е од 2005, контекстот никогаш пожив и клоца.

5. Darpa Wants to Master the Science of Propaganda

Mark Twain once tried to distinguish between the storyteller’s art and tales that a machine could generate. He observed that stringing “incongruities and absurdities together in a wandering and sometimes purposeless way, and seem innocently unaware that they are absurdities,” was the province of the American storyteller. A machine might imitate simple formulas behind yarns, but never quite master them.

The Pentagon’s freewheeling research arm is hoping to prove Twain wrong. Darpa is asking scientists to “take narratives and make them quantitatively analyzable in a rigorous, transparent and repeatable fashion.” The idea is to detect terrorists who have been indoctrinated by propaganda. Then, the Pentagon can respond with some messages of its own.

Наративни мрежи, невронаука, социјални движења, умот и приказните, за почеток само да истакнам дека на овие прашања некој сериозно работи. Како хобиста само прочепкувам во ова огромно ниестражено од мене пространство. Одлична храна за умот.

6. 50% of All Workers Made Less than $26,000 in 2010

50% од американските работници добиле помалку од 26,000 долари примања во 2010 година. Интересна ми е споредбата со нашите плати. А било која споредба ќе биде несоодветна заради различните системи. Сепак грубо и нафрлено. Оваа американска плата на годишно ниво е бруто, без вклучено здравствено и пензиско. Кај нас цифрата за споредба ја нема, имаме просечна плата, нето, но немаме цифра за тоа колку е границата за платата на 50% од нашите работници. Да кажеме дека  е 200 евра нето, но бруто ќе ја заокружам на 300 евра. Тоа му доаѓа некаде околу 5000 долари годишно. Погледнато преку долари испаѓа дека цената на трудот е пет пати помала отколку американската. Ама само преку долари, другите споредби се вон разгледување.

7. Greeks driven back to the land

Грците се враќаат на село. Статијава го детектира трендот на враќање на запуштените нивчиња и имоти предизвикан од кризава.

8. Insect Oriented Media Theory

The scope of Parikka’s analysis spans from the 19th century to the cybernetic zoology of post-war experiments with computational organisms to software objects and clones that organise, reproduce and interact within insect-informed topologies. The book’s seven chapters chart the enfolding of animality into modern technics, and make a specific case for insects as contributing to a decentred and distributed understanding of media. Parikka begins his analysis in the 19th century with the modern and materialist rise of Darwinian biology and an interest in the coupling of organisms and environments, followed by the emergence of technical media that capture and reproduce sensations often beyond human sense, and an increasing interest in insects as creatures that inhabit distinct perceptual worlds (here informed by the work of Jacob von Uexküll). With these events in mind, Parikka describes insects as creatures that have informed modern technics. But this development has to do with more than a metaphorical inspiration, since insects can be seen as ‘carriers of affects’ (a phrase drawn from Uexküll). Insects describe vectors of becoming that are bound up with distinct relations and modes of communicating within and between bodies and environments. Yet these modes of becoming are multiply located, since the swarms, distributions and machine-oriented analyses of insects as automata emerge as much through situated human observations as conjectures about the specific sensory and relational worlds of insects.

9. Study debunks myths on organic farms

There are about 1,500 organic farmers in Saskatchewan, at last count. They eschew the synthetic fertilizers and toxic sprays that are the mainstay of conventional farms. Study after study indicates the conventional thinking on farming – that we have to tolerate toxic chemicals because organic farming can’t feed the world – is wrong.

Да нотирам неколку предности што се наведени во статијата:

- После три години транзиционен период органските фарми жнеат подеднакво колку традиционалниот начин на земјоделие.

- Органските растенија се поотпорни на суша, даваат 31% плодови за време на суша.

- Органските системи на земјоделие употребуваат 45% помалку енергија во производството.

- Здравјето на почвата е далеку подобро.

10. Само лажицата знае што има во тенџерето. – Италијанска поговорка

11. As German Pirate Party Hits 10%, Some Thoughts On The Next Five Years

This morning, the German Pirate Party hit double digits in a nationwide poll. That was a landmark event, no matter how you look at it. As the first double-digit poll reverbs in the five-year-old Pirate Party community, I’d like to take some time to reflect on these and the next five years.

Not only is the German Piratenpartei polling at double digits, by the way: they are also in Kingmaker Position, holding the balance of power between the German political blocks. If this was the next election result, that means that they can ask for basically anything and make it happen in Germany and Europe.

Еден од оснивачите на Шведската Пиратска Партија, Фалквинге, со интересен блог и писанија. Има пар стојалишта каде не се согласувам со неговите ставови, но човекот е факман. Го следам.

12. Гадафи го отепаа. Лесна му земја, нека почива во мир. Светските дрматори лошите момци ги погребуваат на непознати места – мирот и починката се непознати места за светот што се дрма.